Leugens en halve waarheden

geplaatst in: Nieuws | 0

Op de website van het Holocaust namenmonument wordt een gehele pagina besteed aan ons, de tegenstanders van het monument in het Weesperplantsoen. Dat is op zich winst, negatieve aandacht is ook aandacht, maar kennelijk voelt het Auschwitz Comité nattigheid en probeert op deze pagina met leugens en halve waarheden mensen die twijfelen toch over te halen om tot sponsoring over te gaan.

Laten we de beweringen op deze pagina eens goed bekijken en kijken of ze kloppen.

“Een klein groepje tegenstanders blijft maar stennis maken tegen het monument. Onbegrijpelijk en verdrietig. Ze verspreiden – bewust – foutieve en suggestieve informatie. Laat je niks wijsmaken, lees hier de feiten.”
Een klein groepje… Als je in de buurt rondloopt zie je onze poster overal hangen. Er zijn 1600 handtekeningen opgehaald tegen de kap van de 25 bomen door Stichting de Groene Plantage. We worden door veel mensen aangesproken die stomverbaasd (en verdrietig) zijn dat de bomen in het plantsoen gekapt worden. Ook veel Joodse mensen vinden de plek en de grootte van het monument zeer onverstandig. Het Auschwitz Comité zet ons weg als tegenstanders van een nationaal Holocaust namenmonument en dat is niet juist; we zijn tegenstanders van dit kolossale ontwerp op deze locatie.

“In juni 2016 heeft de Amsterdamse gemeenteraad unaniem gekozen voor de groenstrook aan de Weesperstraat als plek voor het monument. Tijdens dit proces was er een mogelijkheid om in te spreken tijdens een commissievergadering van de raad. Het Nederlands Auschwitz Comité heeft dit gedaan; er was geen tegenstander te bekennen.”
Dat was op 9 juni 2016. Naast de heer Blanken van het Auschwitz Comité sprak ook de heer Kriger in. Hij vertelde dat het echte hart van de Amsterdamse Joodse gemeenschap op het Jonas Daniël Meijerplein ligt en hij pleitte dan ook om het monument daar te plaatsen in plaats van op het Weesperplantsoen. Kijk hier de video-opname van de insprekers (5.29.00).

Waarom waren er verder geen insprekende tegenstanders? Omdat dit pas de eerste fase was, in de tweede fase was er pas concreet iets duidelijk (schetsontwerp en diverse voorkeurslocaties) waar men tegen kon protesteren.

Maar… er kwam geen tweede fase…

Welkom in de achterkamertjes van de gemeente Amsterdam
De gemeente Amsterdam met burgemeester Van der Laan voorop wilde niet nog eens een debacle meemaken zoals in het Wertheimpark, waar het namenmonument eerst zou komen. Nee, nu moest de procedure voor een nieuwe locatie zorgvuldig worden uitgevoerd.

“De eerdere protesten tegen het voorstel om het monument in het Wertheimpark te plaatsen, onderstrepen eens te meer dat een zorgvuldige procedure is vereist.”
Citaat uit openbaarmaking besluit B&W van de burgemeester aan de raad (24 september 2014)

De gemeente stelde een procedure in twee fases voor.

  • Fase 1: beoordelingscriteria, wegingsfactoren en inventarisatie van mogelijke locaties worden besproken met het Auschwitz Comité.
  • Fase 2: beoordeling mogelijke locaties door de gemeenteraad. De gemeenteraad maakt dan een keuze.
    Er wordt een schetsontwerp van het monument vastgesteld, waarna met het betreffende stadsdeel afspraken worden gemaakt over de te volgen inspraakprocedure.

Eind 2015 stelt de heer Polderman (projectleider gemeente Amsterdam) voor om de twee fases ineen te schuiven. Uit stukken verkregen met de wet openbaar bestuur (WOB) blijkt dat het Auschwitz Comité zelf met dit voorstel kwam om ‘tijd te winnen’. De gemeenteraad stemt niet alleen hiermee in op 22 juni 2016, maar ook met de definitieve locatiekeuze, de Weesperstraat. Geen meerdere locaties, geen schetsontwerp en geen inspraakprocedure. De buurt had zich niet gerealiseerd dat dit besluit genomen zou gaan worden – immers het samenvoegen van de twee fases was nooit naar buiten toe gecommuniceerd. De omwonenden verwachtten nog een tweede fase met locatievoorstellen, een schetsontwerp en inspraakmogelijkheden. De behandeling van dit agendapunt in de raad en het nemen van dit besluit duurde 2 minuten en 31 seconden. Bekijk hier de video opname van de raadsvergadering op 00.02.31

“Om de bomenkap te compenseren worden er 55 nieuwe bomen geplant in de omgeving van de groenstrook aan de Weesperstraat. In totaal worden er dus 63 (55 + 8) nieuwe bomen geplant. Rekening houdend met de kap van 24 bomen betekent dit dus dat er per saldo 39 bomen bijkomen. (De tegenstanders vertellen alleen dat er bomen worden gekapt, niet dat er 63 nieuwe bomen worden geplant.)”
Die 55 bomen waren al onderdeel van het project Knowledge mile. Die zouden dus ook zonder de komst van het monument geplant gaan worden. Dit mogen overigens ook bomen in bakken zijn, want die tellen ook mee als volwaardige boom, volgens de gemeente Amsterdam. Voordat deze bomen volgroeid zijn, zijn we 30 jaar verder. Ziehier de tactiek van het Auschwitz Comité: bewoners blij maken met een sigaar uit eigen doos.

“De twee hoogste punten van het monument (bakstenen muur en stalen constructie samen) zijn 6,63 meter en de vier laagste punten zijn 2,63 meter. (Tegenstanders hebben het over muren van meer dan 8 meter hoog.)”
Door de hoogteverschillen in het plangebied laat de exacte hoogte van het monument zich lastig aflezen. De spiegelende roestvrijstalen sculpturen zijn vrijwel overal hoger dan 2,5 à 3 meter, oplopend tot bijna 7 meter. Dat is de hoogte van twee bouwlagen. Zie tekening hieronder.

“Het monument wordt niet omringd door hekken, zoals de tegenstanders beweren. Parallel aan de Weesperstraat komt een groene heg. Het hekwerk aan de zijden is qua vormgeving, materiaalgebruik en kleur onderdeel gemaakt van het monument. Dit sluit ’s nachts.”
Het monument sluit niet alleen ’s nachts maar ook ’s avonds. Waarschijnlijk gaan de hekken dicht (net zoals in het Wertheimpark) om 21.00 uur. Het monument wordt aan de noord- en zuidkant ’s avonds afgesloten met hekken. Aan de lange (Weesperstraat)kant komt een beukenhaag van 85 cm, dat is heuphoogte. Iedereen die een slaapplek zoekt of iets anders van plan is, kan gemakkelijk over die heg stappen en zich verschuilen tussen de doolhof van muren uit het zicht van de bewakingscamera’s.
Als dat vaak gebeurt, zijn we bang dat voor of achter de beukenhaag een extra hek geplaatst gaat worden. Er blijft dan niets meer over van de openbare plek die het ooit was.

En zo wordt een monument voor bezinning een politiek spelletje waarbij zowel de gemeente Amsterdam als het Auschwitz Comité via achterkamertjespolitiek, zonder inspraak van omwonenden hun zin proberen door te drukken. En dat vinden wij onbegrijpelijk en verdrietig, voor de omwonenden en voor Amsterdam.